Jaren geleden zocht ik naar een nieuwe uitdaging in het leven...
Ik heb gewerkt, ben getrouwd, kreeg een kind, ben inmiddels gescheiden en het opstarten van een leven voor mij en mijn dochter is volbracht.
Ik heb genoeg meegemaakt om vele boeken vol mee te krijgen, maar dat brengt niets anders dan ellende en frustratie naar boven.
Nee, ik wil vooruit kijken, leuke dingen in het leven doen en als het even kan, andere mensen daar gelukkig mee maken.
Als ik kijk naar mijn kleine meisie zie ik een kind vol levensvreugde die ze nauwelijks kan delen... met wie dan ook.
Ze speelt nu samen met Nimo, maar als ze iets te druk wordt schiet Nimo in de verdediging en grijpt
een kind moet niet continu op haar tenen lopen in haar eigen huis.
Ik zie in de krant een advertentie staan voor pleeggezinnen voor geleidehonden.
ach, dat kunnen we best een jaartje proberen,
Het heropvoeden van asielhonden geeft veel, heel veel voldoening, maar je moet altijd op blijven letten en met een kind in huis is dit niet direct de meest prettige situatie
Zo gezegd, zo gedaan... ik meld me aan en al snel komen ze op huisbezoek, zien meteen mijn eigen hond en de waarschuwing die ik meteen bij binnenkomst geef 'niet aanhalen, negeren ajb' geeft meteen een goeie indruk, blijkt later.
Al snel worden we gebeld dat er een pup voor ons is en de deze opgehaald kan worden tijdens een les, waarbij alle gastgezinnen voor dit nest zijn uitgenodigd...
Het is een feit!  Wij zijn pleeggezin van een pup in opleiding

Jesse kwam, zag en overwon... meteen het hart van mijn kleine meisie.
Een kleine, maar hele stoere pup. niets was hem te gek en vooral het aangaan van een uitdaging. Nimo moest even wennen maar ook zijn hartje was snel veroverd door dit moedige ventje en al snel waren ze verwikkeld in een heuse strijd om een flos. Voor Alicia was dit een ommekeer in haar zo gecompliceerde leventje... wat is het lang geleden dat ik haar zo hoorde lachen en zien spelen!
Wát een genot en wát een goeie keus om een pup in huis te halen
Naast de vele mooie momenten en het plezier wat we van onze pup hadden was ik ook bezig met het trainen voor zijn toekomstige baan als geleidehond.
Voor mij persoonlijk wijkt het niet veel af van de regels die ik bij mijn eigen honden handhaaf.
In huis blijven ze beneden, slapen in de mand en gaan niet mee naar de deur als er aangebeld wordt.
Buitenshuis trekken ze niet aan de riem, lopen aangelijnd netjes mee en als ze los lopen, komen ze als ik roep.
Daarnaast zijn er oefeningen die we ze aan mogen leren. zo moeten ze bij elke wegovergang wachten, met de voorpoten op de stoeprand en aan de overkant ook. Ik mag hem leren om de bank te zoeken en daar met de voorpoten op te gaan staan, net als een brievenbus en een paal.
Allemaal oefeningen die makkelijk aan te leren zijn door een brokje voor zijn neus te houden en die mee omhoog te nemen zodat hij omhoog gaat, als hij dan met de bank, paal of brievenbus heeft aangewezen volgt de beloning.
Ook mag hij mee naar de winkel, gaat hij mee op visite en bij ons ging hij mee naar elke wedstrijd die we reden met de pony, net als de vele lessen die Alicia reed en wende dus aan andere omgevingen, drukte en spanning om hem heen, andere dieren en wat al niet meer.
Alicia en ik genoten! Van hem en van alle extraatjes die je doet met een pup in opleiding.
Dan breekt uiteindelijk de dag aan dat we afscheid moeten nemen... een moeilijk moment maar Alicia mocht deze hele dag met de school meehelpen bij de honden in de kennels en we hadden inmiddels ook alweer een nieuwe pup in huis...
Het inleveren was niet leuk, maar niet zo heel erg omdat we dit met Kim ook weer mochten gaan doen!

Kim was echter een heel ander typje...
Ze was niet zo open en vrolijk, nee, ze was erg op zichzelf en haar hartje moest je eerst veroveren...
Na mijn ervaringen met asielhonden waar dit nog veel meer geld een peuleschilletje voor mij!
Langzaam maar zeker ontdooide Kim en werden Alicia en zij dikke vriendjes... anders als met Jesse, maar toch ook weer hartverwarmend.
Ook Nimo ontdooide en werd steeds rustiger... het spelen en ravotten met Alicia kon hij met een gerust hart overlaten aan de pups
We werden zwaar besmet met het virus dat 'pup' heet en als Kim acht maanden oud is krijgen we er weer een pupje bij, Laika

Laika is weer lekker ondeugend en speels en Kim laat zien dat ze onze regels zeer goed weet en leert Laika op duidelijke manier dat ze niet tussen de planten mag spelen, maar is ook haar kussentje als de kleine pup moet slapen. wat zijn we toch bevoorrechte mensen dat we dit mogen doen!
Ik kan mijn geluk niet op!
Van Nimo hebben we in deze tijd helaas afscheid moeten nemen... hij had te veel pijn

Door deze pups, het socialiseren tijdens lessen en eigen trainingen in winkels etc. merkte ik dat ook ik steeds socialer werd. De pups en de betrokkenheid van de meeste mensen voor dit mooie werk leerde mij dat er mensen zijn die wel eerlijk en oprecht zijn. Laika had dan ook wel een heel bijzondere manier om zichzelf en haar werk te verkopen. Met haar lange oren wapperde ze de winkels in, speels als altijd en op latere leeftijd, toen ze geleerd had om zich netjes en rustig te gedragen kreeg ze mooie complimenten.

Kim lever ik in met een dikke brok in mijn keel... ze was mijn type hond niet, ik houd van heel rustig, relaxte honden die niet te veel beweging vereisen. Een jong volwassen retriever die ook nog eens gefokt is voor het werk bruist van de energie dus wat dat betreft was het goed dat ze de opleiding in ging. Wat mij echter die dikke brok in mijn keel bezorgde was de reactie van de trainer die haar van mij overnam... "o nee hè, nou ja, ik neem haar wel mee"  en weg was ze...
Zo wil je geen hond inleveren, ook al is het niet mijn hond en heb ik er helemaal niets meer over te zeggen...

Thuis is gelukkig Laika die op me wacht en nu even het rijk alleen heeft, want binnen een paar weken komt Ludo er al weer bij. We hebben weer dubbele gezelligheid en deze twee pups zijn wel heel close met elkaar... ze liggen het liefst gestapeld, lekker warm bij elkaar.
De dag dat Laika naar school gaat wordt Menno geboren. Zeven weken later hebben we een zwarte labrador in huis. Kaliber herder!
Wauw! Ik ben helemaal weg van hem, maar zie meteen dat dit onmogelijk een geleidehond gaat worden.
de logéhond wordt steeds door hem de hal ingejaagd, waar een hekje tussen staat waar Menno niet overheen kan. Buiten staat hij vol bravour tegenover de grote (niet zo vriendelijke) honden. Kop op, staart recht omhoog... owee... dit is echt geen doetje
Hij krijgt meer ongewenst gedrag, hij valt uit naar kinderen, andere honden en laat zich niet corrigeren. Elke correctie geeft meer frustratie. Ik train hem door zijn focus op mij te richten, wat me in het begin veel gebijt in mijn arm bezorgt maar langzaam aan wordt hij rustiger en zijn de uitvallen minder intensief en lijkt hij zelfs te selecteren wie hij wel of wie hij niet aan wil vallen.
Intussen is Laika aan het werk als geleidehond bij een jonge man waar we vanaf de eerste dag regelmatig contact mee hebben en gaat Ludo naar school... even tijd met Menno alleen. Héérlijk!
Maar als snel komt Nikki, weer een lekker brutaal meisje en heel open. Menno weet eerst niet wat hem overkomt. Ik leer hem op te staan als Nikki hem speels bijt, want terug bijten doet hij deze pup niet!
Wat ik gehoopt had gebeurt ook, Nikki maakt Menno zachter... ze zijn maatjes, spelen en slapen samen.. het is weer genieten
Ondanks dat ik ben blijven melden dat Menno problemen heeft met het uitvallen naar mensen en honden moet hij toch de opleiding in... hét nadeel van een hond van een ander opvoeden
Je kunt nog zoveel zeggen, ze luisteren niet... ze willen er zelf achter komen.

Ik heb het losgelaten, zover als dat lukte want intussen verzorgde ik wekelijks de studenten en zag ik hem ook elke week, erger nog, ik hoorde wat de trainers van hem zeiden.
Wát een rothond! Ik blijf correcties geven en nog luistert hij niet!
Heel stilletjes zei ik dat dat misschien wel averechts werkte... wat ik terug kreeg was een blik van 'wat weet jij daar nou van'
Naja... bij mij werkte de rust juist.
Eindelijk werd hij afgekeurd... meteen zei ik dat hij met mij mee naar huis ging, of hij moet nog als speurhond verder kunnen.. de pup Menno had dat zeker gekund
Het speuren werd hem niet en zo kwam Menno weer thuis... Nikki, Daphne (bejaarde golden)  en Nela, het halfzusje van Menno waren dolblij. De dames waren alle drie echte dames en hadden behoefte aan de leiding van een vent.

Menno was blij thuis te zijn, maar ik schrok me rot hoe
Hij kon vanuit het niets ineens opspringen, rondlopen met neus en staart in de lucht en zomaar tegen de muren omhoog springen. over stoelen of banken of we er nu op zaten of niet. doodeng!
Dit was niet best!
Medisch was hij in orde, dat heb ik laten controleren door de da, maar geestelijk was hij dus geknakt
arm ventje... mijn mooie man is niet mooi meer, mijn hart huilt.
Gelukkig kan ik terugvallen op mijn kennis en gevoel voor dieren. de rust en alle druk van hem afnemen heeft ervoor gezorgd dat hij nu, na bijna twee jaar weer redelijk de oude is... al is er niets meer over van zijn bravoure en wil hij eigenlijk niets meer, behalve naar het bos en zwemmen, wat we dus ook regelmatig doen.

Daphne had intussen haar eindstation bereikt en kreeg een welverdiende reis naar het hiernamaals. Nikki heeft zich ontpopt tot een geweldig werkhondje en is na een lange tijd in de opleiding aan het werk bij een jonge man. een geweldig mooi team om die twee samen te zien lopen. Die matching maakte het wachten waard!

Nela, het halfzusje van Menno is weer een heel ander verhaal. Wat madame niet wil, dat doet ze niet. Een diva zoals een diva hoort te zijn. Voor mij weer een hele mooie uitdaging, ik houd van karakterhondjes!
Als ik haar na weken dan ook eindelijk zover heb dat ze normaal aan de riem meeloopt zijn we verbonden.. zoals dat heet...een meisie naar mijn hart al luistert ze gewoon echt niet! hahaha
Maar net als met Menno had ik wel mijn zorgen over haar studie op school, al liep en werkte ze heel goed aan de riem. Haar probleem zat meer in het eigenwijs zijn. net als bij Menno loste ik dit op door haar met een omweggetje toch te laten doen wat ik wil. De focus naar mij richten en niet naar de opdracht en zo deed ze toch wat ik van haar vroeg. En ja, sommige honden hoef je alleen maar leuk en lief te vinden. Nela is een hondje waar je van moet houden, met heel je hart.
Met het vertrouwen dat ze haar netjes behandelen, aangezien de trainer die Menno onder handen had genomen weg was, heb ik haar ingeleverd.. trots op mezelf omdat ze ondanks alle diva kenmerken wel wil werken!
Wat een domper als je dan na twee weken te horen krijgt dat het een rothond is, en ze zich afvroegen wat ik met haar heb gedaan.
Ik stond echt met mijn mond vol tanden en had geen idee waar ze het over hadden
Ze is eigenwijs ja, maar dat heb ik verteld, ze is kattig ook dat heb ik verteld... wat is het probleem?
Ook nu krijg ik weer te horen dat ze stevig op haar huid krijgt omdat ze dingen niet wil en daarnaast is ze gaan uitvallen naar katten. De oorzaak wordt niet gezocht in hun oplossing door haar aan te pakken maar in mijn manier van opvoeden. Inmiddels had ik alweer een halfzusje van Menno in huis en ik kreeg de opmerking dat ze geen Nela wilden.
Ik zeg; ik maak ze niet hoor... ik kan veel, maar dát niet!
Nela kon het prima vinden met andere honden, maar eenmaal op school pakt Nela een jonge hond die bij haar botje kwam en wordt ze direct afgekeurd. Gelukkig is ze nu bij een gezin dat echt van haar houd.

Intussen heb ik Otis, een stoer en heel zakelijk ventje, die geboren lijkt voor het geleidewerk. een volle broer van Laika, maar precies het tegenovergestelde.
Otis is vanaf het begin al bezig met geleidewerk. Of het kwam doordat zus Laika met haar baas mee waren om hem op te halen en we meteen die avond een afspraak hadden en hij dus ook meteen als geleidehond werd gezien.. ik weet het niet, maar het klinkt leuk.
Otis wilde alleen maar werken en buiten het werk om gelukkig ook lekker spelen en ravotten. een makkie om op te voeden en te trainen voor zijn toekomstige job.

Oda was het andere halfzusje van Menno. Net Nela, alleen veel opener. Ze was veel makkelijker in de omgang, ging niet over alles in discussie maar had zeker een eigen willetje. Maar na Menno en Nela was ze makkelijk. Helaas is voor Oda de castratie fataal geworden en heeft ze dit niet overleefd
we hebben veel, heel veel verdriet gehad om op deze manier van haar afscheid te moeten nemen.

Wel was Pietertje intussen bij ons ingetrokken. ik mocht bij het fokpleeggezin op kraamvisite komen wat ik echt leuk vond. Zelfs zo leuk dat ik Oda best zou willen houden als ze als fokteefje zou worden gebruikt.
Helaas wilde ze absoluut geen nazaten meer van deze moeder.
Pieter is leuk en bruist van de energie. Voor mij heel fijn dat Oda de helft van deze energie opzich nam door lekker met hem te spelen. de rest van de energie hadden we nodig om te wandelen en hem te socialiseren. Toen Oda er niet meer was hebben we wel tijd nodig gehad om bij te komen van de emoties en Pieter zijn bruisende energie kwam nu goed van pas. hij kon al snel wat langere wandelingen maken en leerde netjes aan de riem lopen.
We deden een klein stapje terug en eigenlijk vond ik het zo wel prima.

De stichting had echter voor een donatiepup een schrijver nodig, degene die belast is met alle werk rondom de adoptiepups zou enige maanden weggaan en ze wilden graag iemand die ervaring had. Nikki, Otis en Pieter waren ook donatiepups, dus ik bood mij aan. Wat wel betekende dat ik weer een pup kreeg.
Ik dacht, naja, een half jaartje langer opvoeden is mij ook prima
Prada was echter ook weer een lekker pittig pupje. heel anders als Nela of Oda, dit pupje bijt voornamelijk. veel en hard, het maakt niet uit waarin. In je gezicht, je handen of Pieter. Pieter vond het alleen maar leuk, hij had weer een lekker stoer speelmaatje en die kleine puppetandjes maken op hem  geen indruk.
Het is voor ons wel anders. Bij elke opsprong hield ik mijn hand ertussen en zei duidelijk 'nee' en bleef ze langere tijd op de grond zei ik 'goed zo'. Binnen drie weken was dit probleem opgelost en hadden we een pittig, maar geen bijtend pupje meer. Buiten dit was ze aan de riem heel makkelijk, al vond ze alle eerste indrukken doodeng. Een kwestie van veel meenemen zou dit langzaam maar zeker op moeten lossen.

Als we daar de kans voor hadden gekregen....

Ik vond namelijk dat ik dit pittige gedrag van Prada wel op school moest vertellen... dat stomme plichtsbesef van mij...
De opmerking dat dit in de groep besproken moest worden bezorgde mij al alarmbellen
En terecht bleek een week later.
Volgens hen was ik veel te hard voor mijn honden en had Prada een zachte hand nodig. De ervaring van eerder ingeleverde honden gaf hun dat idee (denk zelf dat enkel Menno en Nela bedoeld zijn)
Ik snapte er geen hout van... hoe komen ze erbij?
Ook zien ze geen mogelijkheid om dit bespreekbaar te maken met mij, ik luister naar niemand en doe nooit wat ze zeggen.
Ik sta paf... ik heb echt geen idee waar ze het over hebben!
Ik heb een muur om me heen, ik ben enkel maar negatief!
Ik hoor het aan en breek... ik herken hier niets van mij in...
Al praten ze nog door over hoe onbereikbaar ik ben en dat ze dit graag willen oplossen, als ik vraag hoe ze dat willen doen krijg ik te horen dat ze dit niet weten en geen toekomst zagen om verder te gaan met mij en Prada. duidelijk!
Ik moet godverdomme mijn pup achterlaten!
En ze hebben niet eens een reden waarom!

Zonder verder nog iets te zeggen haal ik Pieter en laat Prada, luid blaffend, achter...

Als je een dierenvriend op het hart wil trappen is dat niet zo moeilijk.. dit doet zo'n ongelooflijke pijn, ik voel me wezenloos en machteloos.
Via de mail probeer ik mezelf nog te verdedigen om zo te proberen ze milder te stemmen. hun reactie is om een week later, als Pieter is gecastreerd ( moeten we tussendoor ook nog even laten doen) in gesprek te gaan over hoe het verder moet. De mail is schijnbaar helemaal verkeert gelezen, want ipv mijn verdediging te lezen hebben ze de aanval naar hun gelezen. Het gesprek ging dus gewoon weer opnieuw zoals het een week eerder ook ging. Niets van wat er eerder is gezegd, is gezegd volgens hen.
Ik ben niet bereid om te praten en voor hun was na een minuut al duidelijk dat ik niet verder wilde met hen.
Ik vond dat knap, want ik was eigenlijk van plan om Pieter nog gewoon zijn tijd bij ons te laten uitzitten.
Ik wilde in gesprek met iedereen om bij te praten en tot een oplossing te komen maar nee, ik mocht enkele met de baas praten en niet met de anderen
Hoe wil je dan iets oplossen?
Er valt met mij ook niet te praten krijg ik weer te horen...
Weet je; lever Pieter maar in morgen
Zo snel! Sjonge, het wordt me steeds duidelijker ze willen echt gewoon van me af.
Ik berust hier maar in, wat kan ik anders...

Ik denk maar niet aan alles wat ik voor hen gedaan heb, al het werk dat zit in het maken van de ansichtkaarten, het bewerken van de folders, het fotobewerken van de puppy's op de bank die gebruikt is voor stickers en tassen. Van drie donatiepups de verslagen met heel veel plezier geschreven, maar het voelt allemaal zo zinloos...

We vinden wel een nieuwe weg en Menno blijft natuurlijk gewoon hier.
Ik laat mijn zelfbeeld niet vernietigen door een stel ego's die duidelijk een spiegel zetten en hun eigen frustraties terug zien komen.