Een gedeelte uit mijn vorige blog komt nu weer steeds in mijn hoofd op... ik wil, na een leven vol ellende, uitdagingen en mooie leermomenten mij inzetten voor anderen, met dieren als het even kan!
Al mijn kennis wil ik graag delen met anderen...
Al mijn kennis wil ik graag inzetten voor anderen...

Maar na de desillusie van mijn laatste vrijwilligersbaan ben ik terughoudend geworden...
bang geworden om mijn kennis te delen
Zit er wel iemand te wachten op mijn kennis?
Ben ik de enige die denkt dat wat ik doe goed is?
Ik weet het even niet meer...
Ik voel me leeg

Als ik terug denk aan de beschuldigingen richting mij, mijn opvoeding van de pups, mijn omgang met mensen,
Ik dacht toch echt dat ik goed bezig was.
In mijn beleving zijn mensen en dieren graag bij mij, doen ze wat ze moeten doen omdat ze dat graag willen doen.
zeker niet omdat ze zich daartoe gedwongen voelen!
Ik geef eerlijk toe dat ik recht door zee ben... als je mij vraagt hoe ik ergens over denk geef ik je precies dat antwoord... liegen wil ik niet.
Ik steek mijn mening niet onder stoelen of banken... tenzij ik er zelf niets mee te maken heb, ik heb geen behoefte om andermans mening te weerleggen.
Als ik ergens voor sta, ga ik daar met al mijn energie vol voor!
Is dit wat mij tegenwerkt?

Wanneer ik terugkijk naar de lessen die ik heb gevolgd voor de pups in opleiding, weet ik dat ik altijd heb gedaan wat er werd gevraagd.
Ik heb niets in twijfel getrokken en kreeg nooit te horen wat ik moest veranderen in opvoeding of training.
Behalve de clickertraining... maar dat is een moment dat je goed moet kunnen timen en dat kan ik niet... mijn handen en vingers doen niet altijd direct wat er van ze gevraagd wordt. Die clicker wordt door mij vervangen door mijn stem, die het wel direct doet als ik wat vraag.
ik heb hier nooit een geheim van gemaakt en ik heb er nooit klachten over gehad... daarbij ben ik zeker de enige niet die het NIET doet.

mijn pups lopen altijd vrolijk met me mee en daarnaast laten ze hun oefeningen zonder problemen zien. In mijn ogen gewoon vrolijke, ondeugende maar goed luisterde pups, met plezier  in hun leven wat ze ook lieten zien.

over mijn communicatie met medewerkers en trainers kan ik weinig zeggen. Af en toe kreeg ik iets over mijn ingeleverde hond te horen.
Menno was bijvoorbeeld een rothond en ze kregen hem niet zover dat hij luisterde. Tja, hij luistert nooit zomaar, je moet hem het vertrouwen geven dat hij veilig bij jou is, dan doet hij alles voor je en hoef je vrijwel niets af te dwingen... afdwingen zorgt bij hem voor werkweigeren en ongewenst gedrag.
De andere hond was zijn half zusje Nela waar ik wel eens wat van hoorde. Wat ik in vredesnaam met die hond had uitgespookt! Ze wilde helemaal niets, niet eens de apél oefeningen! Ik keek ze aan of ik water zag branden, want Nela was stukken makkelijker als haar broer en had in elke les laten zien dat ze de opdrachten prima uitvoerde. Wel heeft ze diezelfde onzekerheid en klapte dicht als ze gedwongen wordt om iets te doen.
Over de andere honden hoorde ik nooit iets. Over Jesse, Kim, Laika, Ludo, Nikki en Otis heb ik nooit iets gehoord hoe ze het in hun training deden. Op mijn vragen kwam gewoon een 'goed'. Niet meer en niet minder.
Voor mij geen enkel reden om aan te nemen dat er iets in mijn opvoeding van de pups in opleiding zou moeten veranderen, aangezien de laatste vier werken en hun bazen heel blij met ze zijn!
Elke keer kreeg ik weer een pup, waardoor in mijn beleving ook het vertrouwen van hun kant is dat er niets mis is met mijn opvoeding.
Bij de laatste twee pups die ik kreeg, heb ik zelfs uitdrukkelijk gevraagd of het oké was dat er weer een pup bij mij kwam. Ik vond het zelf namelijk erg leuk dat dit adoptiepups waren waardoor ik kon schrijven, een hele grote hobby naast de dieren!

Hoe groot is dus mijn ontgoocheling dat alles waar ik juist het vertrouwen uitputte dat ik goed bezig was, nu tegen mij  werd gebruikt
Met daarbij de opmerking dat ik hard ben voor de pups, niet doe wat er in de lessen gezegd wordt en niet open sta om mijzelf te veranderen en aan hun eisen te voldoen.
Ik, die elke regel, in huis of op straat, toepaste...
Ik, die juist uit belang voor de hond aan hun eisen voldoe, omdat ze die hoe dan ook moeten leren. Dan maar liever vanaf pup weten hoe ze zich horen te gedragen. Ik hoor ook graag van hun blinde baas dat ze nog altijd niet van straat eten, niet trekken aan de riem, niet uit zichzelf op de bank gaan liggen of zwemmen en zonder problemen overal mee naar toe genomen kunnen worden.

ik kan een hele boel verzinnen waarom ik vanuit het niets beschuldigd ben... maar ik kan niets verzinnen wat ook echt stand houd en hun actie om mij de pups af te pakken rechtvaardigt

ik weet het echt niet, behalve dat ze heel erg graag van me af willen... :(
en omdat je als vrijwilliger weinig tot niets te zeggen hebt, is dit voor hun op deze manier schijnbaar te rechtvaardigen.
Ze hadden me ook heel simpel GEEN pup meer hoeven geven, dan waren we allemaal in onze waarde gebleven.

nu voel ik me heel onzeker over wie ik ben en hoe ik bij andere mensen overkom
En naar Desudo toe ben ik heel negatief!
Ik heb geen goed woord meer voor ze over, terwijl ik juist altijd heel positief over hen sprak, hoe diervriendelijk, hoe goed ze met hun mensen opgaan...
Dit is nu voor eens en altijd veranderd en wel op een hele zure manier.
Het enige wat ik hier nog op kan zeggen dat ze het ook geheel aan zichzelf te wijten hebben... iedereen die mij kent en weet hoe ik ben ziet hun fout...